Laxveiði síðastliðins sumars - frá Svarthöfða

Sumarið sem er liðið var bara prýðilegt laxveiðisumar fyrir mig. Komst aftur á þann eðalstað Svarthöfða í Borgarfirði og síðan í Kjarrá seint í ágúst. Það mátti ekki miklu muna að ég kæmi með devon/krókinn/fluguna í rassinum heim úr Svarthöfða. Við vorum þarna á ferðinni snemma sumars (þegar veiðileysið vegna vatnsleysis var að drepa menn um allt land) og vorum í tvo daga. Doddi fékk tvo laxa (sitthvorn daginn að mig minnir) en að kveldi seinni veiðidagsins var útlitið heldur svart fyrir mig - ekki búinn að fá neinn. Eftir kvöldmat þá skiptum ég og Doddi um veiðistað, ég fer á efsta svæðið og hann fer niður á höfða. Ég byrjaði á að labba efst upp og fer að kasta þar maðk, síðan færi ég mig smátt og smátt aðeins niður með bakkanum. Á einum spottanum er manni aðeins hætt við að sökkva niður í drullu og því betra að standa á bakkanum (maður er nú reyndar ekki mikið að vaða þarna - þeir eru vanalega bara rétt upp við bakkann). Ég kastaði því orminum nokkuð upp fyrir mig og lét hann reka niður með straumnum, með alveg slakt á línunni, og fór síðan að taka línuna inn þegar hún var komin dálítið niður fyrir mig. Svo sé ég allt í einu að það er þessi væni lax að elta orminn hjá mér í rólegheitum, en hann snýr við akkúrat á því augnabliki sem ég sé hann. Nú var ekki langt þangað til að við áttum að hætta veiða, túrinn búinn. Góð ráð dýr... Svo ég byrja að kasta og kasta og hreyfi mig bara til og frá á þessum 30 metra kafla - ákvað að fara ekki neðar. Svo loksins eftir yfir 30 mínútur þá tekur hann! Og þá frekar langt útí ánni. Og ég hafði ekkert séð eða orðið var við allan tímann. Mikið gasalega var ég skíthræddur um að missa hann þarna, en ég náði að landa honum þegar um 15 mínútur voru eftir af veiðitímanum okkar - alveg með lífið í lúkunum. Túrnum reddað...